Postanowienie Sądu Okręgowego w Łodzi Wydział II Cywilny z dnia 6 maja 2011 r.
II C 1693/10

  1. Celem uzyskania wyroku uwzględniającego powództwo o ustalenie odpowiedzialności pozwanego jest pozyskanie prejudykatu dla ewentualnych indywidualnych procesów członków grupy o zapłatę, bądź podstawy zawarcia ugody pomiędzy członkiem grupy a pozwanym. Tak rozumiane roszczenie zawarte w pozwie ma charakter pieniężny, pomimo że nie stanowi roszczenia o zapłatę. W pozwie nie jest konieczne wskazywanie wysokości roszczenia każdego z członków grupy, a art. 2 ust. 3 ustawy stanowi wyjątek od zasady wskazania i ujednolicenia wysokości roszczeń każdego z członka grupy wynikającej z art. 2 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy.
  2. Można przyjąć, że zgodnie z zasadą swobody umów (art. 3531 k.c.) członkowie grupy mogą powierzyć funkcję reprezentanta grupy rzecznikowi konsumentów z dowolnego miasta lub powiatu na terenie kraju. Rzecznik konsumentów jest uprawniony, a nie zobowiązany do bycia reprezentantem grupy i jeżeli wyrazi zgodę na przyjęcie tej funkcji to dla dalszego postępowania nie będzie mieć znaczenia kwestia zakresu terytorialnego jego działania.
  3. Procesowe relacje między reprezentantem grupy i członkami grupy zostały uregulowane na zasadzie subrogacji, polegającej na tym, iż reprezentant grupy prowadzi postępowanie w imieniu własnym, ale na rzecz wszystkich członków grupy. Członkowie grupy nie są stroną w postępowaniu grupowym.
  4. Przesłankę jednorodzajowości roszczeń należy rozumieć w ten sposób, że żądania z nich wynikające są wspólne dla wszystkich członków grupy. Powództwo obejmować musi zatem żądanie udzielenia ochrony prawnej w ten sam sposób dla wszystkich członków grupy.
  5. Sama podstawa faktyczna powództwa stanowi natomiast podstawowy (wyjściowy) zespół faktów uzasadniających roszczenie. Ta sama podstawa faktyczna powództwa ma miejsce, gdy uzyskanie ochrony prawnej wiąże się z identyczną sytuacją bądź zdarzeniem. Natomiast o takiej samej podstawie faktycznej mowa jest wówczas, gdy roszczenia wywodzone są jedynie z podobnych sytuacji i zdarzeń.
  6. W pojęciu sprawy o ochronę konsumentów mieści się także ustalenie odpowiedzialności kontraktowej, związane z kwestią niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania w rozumieniu art. 471 k.c. W tym wypadku chodzić będzie o nienależyte wykonanie zobowiązań wynikających z czynności prawnych w postaci umów konsumenckich.

Postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie Wydział II Cywilny z dnia 8 kwietnia 2011 r.
II C 121/11

  1. Niezależnie od możliwości dochodzenia naprawienia szkody wynikającej z przepisów, do których odsyła art. 24 § 2 k.c., środki służące do ochrony dóbr osobistych można podzielić na majątkowe i niemajątkowe, co nie zmienia faktu, iż będą ich dotyczyć roszczenia, które ciągle uznawać należy za służące właśnie ochronie dóbr osobistych. Roszczenie o zadośćuczynienie pieniężne kwalifikuje się zatem jako majątkowy środek ochrony dóbr osobistych. Skoro w samym pozwie stwierdzono, że źródłem roszczeń ma być doznana krzywda, to nie może budzić wątpliwości, iż roszczenia te będą dotyczyć ochrony dóbr osobistych, a więc ich dochodzenie w postępowaniu grupowym jest wykluczone.

Postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie Wydział I Cywilny z dnia 30 marca 2011 r.
I C 1292/11

Orzeczenie zostało zmienione postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 28 sierpnia 2012 r., sygn. akt I ACz 399/12.

  1. Bycie konsumentem nie jest cechą własną podmiotu, lecz wskazaniem jego roli w obrocie gospodarczym. Źródłem ustanowienia szczególnego reżimu ochrony konsumentów jest naturalna nierówność pomiędzy konsumentami a przedsiębiorcami. Kodeks cywilny zawiera jedynie ogólną definicję terminu „konsument”, nie określa konsekwencji prawnych z tym związanych, które z kolei są wyrażone w ramach uregulowania konkretnych stosunków prawnych, w których pojawia się już nie tylko konsument, ale zazwyczaj pojawiają się również wymagania dotyczące drugiej strony stosunku konsumenckiego. Zasadniczo ochrona w poszczególnych ustawach konsumenckich uzależniona jest od tego, z kim konsument nawiązuje relację prawną. Najczęściej jest to przedsiębiorca, ale definiowany często w sposób różny ze względu na cele aktów prawnych opisujących te relacje.
  2. Gmina może prowadzić działalność gospodarczą, posiada zatem status przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy z dnia 17 grudnia 2009 r. o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym. Jest tak m. in. dlatego, iż przedmiot ochrony przewidziany przez powyższą ustawę oraz ustawę z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów jest podobny – ochrona konsumentów, czyli podmiotów mających słabszą pozycję rynkową w porównaniu z profesjonalistą, przedsiębiorcą.
  3. Najczęściej działalność polegająca na świadczeniu usług użyteczności publicznej jest wykonywana z zamiarem osiągnięcia zysku i nie zmienia tego nawet fakt, że zysk ten jest traktowany jako drugoplanowy, gdyż pierwszoplanowym celem zawsze będzie zaspokajanie potrzeb wspólnoty samorządowej – działalność taka kwalifikuje się do określenia mianem działalności gospodarczej.
  4. Z punktu widzenia standardów ochrony konstytucyjnej wynikającej z art. 76 Konstytucji RP niesłusznym było by różnicować pozycję osób fizycznych zaspokajających swoje najbardziej elementarne potrzeby życiowe – prawo do mieszkania, wedle kryteriów dotyczących statusu prawnego podmiotu zapewniającego taką usługę, tj. tego czy prowadzący taką działalność jest podmiotem prawa publicznego (gmina), czy też prywatnego.

Postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie Wydział I Cywilny z dnia 7 marca 2011 r.
I ACz 205/11

Sąd Apelacyjny w Krakowie Wydział I Cywilny w składzie:

Przewodniczący:           SSA Józef Wąsik

Sędziowie:                     SSA Władysław Pawlak (spr.), SSA Jerzy Bess

po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2011r. w Krakowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Powiatowego Rzecznika Konsumentów Powiatu T. jako reprezentanta grupy (…) przeciwko A S.A. w W. o nakazanie wypłacenia świadczeń na skutek zażalenia powiatowego Rzecznika Konsumentów od zarządzenia Przewodniczącego składu Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 21 stycznia 2011r., sygn. akt I C 977/10

Zarządzenie Przewodniczącego Sądu Okręgowego w Tarnowie Wydział I Cywilny z dnia 21 stycznia 2011 r.
I C 977/10

Sąd Okręgowy w Tarnowie Wydział I Cywilny w składzie:

Przewodniczący:           SSO Marek Syrek

po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2011 r. w Tarnowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Powiatowego Rzecznika Konsumentów Powiatu Tarnowskiego działającego na rzecz (…) A. S.A. w W. o nakazanie wypłacenia świadczeń,

zarządza:

zwrot pozwu.

Postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu Wydział I Cywilny z dnia 13 grudnia 2010 r.
I C 454/10

Orzeczenie zostało uchylone postanowieniem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 29 lipca 2011 r., sygn. akt I ACz 1112/11.

  1. Zgodnie z art. 16 ust. 3 w zw. z art. 186 ust. 1 ustawy Prawo wodne tylko w przypadku sprawy wytoczonej przeciwko właścicielowi wody lub właścicielowi urządzenia wodnego w związku z zalaniem gruntu podczas powodzi w wyniku nieprzestrzegania przez niego przepisów ustawy przysługuje odszkodowanie (na warunkach określonych w ustawie Prawo wodne), które może być dochodzone bezpośrednio na drodze sądowej bez potrzeby wyczerpania trybu postępowania administracyjnego.
1 36 37 38